Fokus je na Klari, nevoljenoj i nesretnoj, koja svoje mlade dane utapa u grizodušju i destruktivnoj religioznosti, a sve u uzanom prostoru između kuće gdje se izmiče nasilnom mužu i crkve gdje je odbacuju kao grešnu i fanatičnu. Usamljena i sluđena snatri o djevojčici koja bi se zvala Ada, no rodit će dječaka guste crne kose; nadjenut će mu, valjda po analogiji, ime Adolf.

Zapravo je riječ o poprilično realističnoj slici kreativnog procesa u takvim rezidencijama: mjesto koje više puni kreativne baterije nego što na licu mjesta proizvodi zaokružen rukopis koji se kasnije može ukoričiti. Tu počinjem prvo od vlastitog primjera pa sve do tuđih, što i jest neka vrsta javne tajne, no to nimalo ne umanjuje važnost i utjecaj ovakvih iskustava na proces, estetiku i način na koji...